Ηλιόπουλος: «Θα ήθελα να εξελίσσομαι συνέχεια και μια διάκριση με την Εθνική»

Λίγο αφότου ενηλικιώθηκε αποφάσισε να φύγει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Γερμανία, ώστε να κυνηγήσει το όνειρο του. «Όταν είσαι πραγματικά πρόθυμος και έχεις στόχους, είσαι διατεθειμένος να παραβλέψεις τα όποια εμπόδια παρουσιαστούν», λέει ο Θέμης Ηλιόπουλος. Ο διεθνής αριστερόχειρας χαντμπολίστας που αγωνίζεται για 2η χρονιά στην Νορτχάιμ, μετά την Έμπορ Ροστόκ, την Φράιμπεργκ και τον Δούκα ζει το παρόν, χωρίς να βάζει μακροπρόθεσμους στόχους, ενώ παράλληλα τονίζει πως θέλει μια διάκριση με την Εθνική.  

Ο Θέμης Ηλιόπουλος μιλά στο e-handball.gr για το πώς βίωσε τα πρώτα χρόνια στο εξωτερικό, πως είναι η ζωή εκεί, το ενδεχόμενο επιστροφής, αλλά και τον αποκλεισμό της Εθνικής. 

Αναλυτικά η συνέντευξη του Θέμη Ηλιόπουλου στο e-handball.gr και την Φωτεινή Κρεμαστιώτη 

«Δεν είπα ότι θα πάω στη Γερμανία και θα είναι όλα εύκολα» 

Πώς πήρες την απόφαση να φύγεις τόσο μικρός για τη Γερμανία; 

Όλα ξεκίνησαν από ένα καμπ που πήγα στη Σερβία, όταν ήμουν Γ’ Λυκείου. Τον επόμενο χρόνο που ήμουν πάλι σε αυτό το καμπ με είδε ένας από τους προπονητές που είχε έναν φίλο προπονητή στην Φράιμπεργκ. Εκείνος μου μίλησε, μου είπε ότι ήθελαν στην ομάδα και αριστερόχειρα και έτσι πήγα.  

Η οικογένειά σου πώς αντέδρασε; 

Ο πατέρας μου επειδή ήταν χαντμπολίστας και ήταν παίκτης Α1, ήταν θετικός. Αλλά και η μητέρα μου ποτέ δεν είπε όχι σε οτιδήποτε έχει σχέση με το χάντμπολ, π.χ. στα ταξίδια, στο να μένω αργά να κάνω προπονήσεις. Οπότε άφησαν την απόφαση σε εμένα και όποια και να ήταν θα με στήριζαν.  

Πώς είναι στο εξωτερικό; 

Πολύ διαφορετικά. Είμαι 5 χρόνια εδώ, οπότε έχω συνηθίσει τη διαφορά οργάνωσης, ανθρώπων και πώς αντιμετωπίζονται τα αθλήματα. Τα πρώτα 2 χρόνια ήταν αρκετά μεγάλο σοκ. Ειδικά στην αρχή, θυμάμαι μπήκα να παίξω τον πρώτο αγώνα και είδα 500 άτομα να υποστηρίζουν την ομάδα, ενώ στην Ελλάδα είχα συνηθίσει ότι στα παιχνίδια τα λίγο αδιάφορα καλώς ή κακώς δεν είχε κόσμο. 

Υπάρχει επαφή με τους φιλάθλους. Κατεβαίνουν μετά το τέλος μέσα στο γήπεδο ή ανεβαίνουμε εμείς στην εξέδρα και καθόμαστε. Δεν είναι ότι πάμε, παίζουμε και απλά φεύγουμε και γυρίζουμε σπίτι μας. Υπάρχει πραγματικά επαφή. 

Πώς έζησες τον πρώτο καιρό; 

Το πιο βασικό ήταν η γλώσσα. Τώρα πλέον την μιλάω. Έκανα εντατικά τους πρώτους μήνες και ήταν πάρα πολύ δύσκολο να την μάθω, γιατί πραγματικά σε βομβαρδίζουν με γνώσεις και απλά ακούς τόσες λέξεις και είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρωθείς, να μάθεις και να καταλάβεις. Έπρεπε να μπεις και εσύ σε μια συνήθεια, γιατί αν δεν έκανες προσπάθεια να επικοινωνήσεις δεν θα τα μάθαινες. Στην αρχή ήταν το θέμα η γλώσσα, αλλά προφανώς υπήρχαν και κάποια άλλα ζητήματα, όπως η διαφορά κουλτούρας π.χ. ο Γερμανός είναι πιο λίγο πιο κλειστός κάποιες φορές. Ή το να προσπαθείς να γνωρίσεις τους συμπαίκτες σου χωρίς πάλι να μιλάς τη γλώσσα καλά.  

Δύσκολες στιγμές είχες όταν πρωτοπήγες; 

Εννοείται είχα. Δεν υπάρχει κάτι που σε προετοιμάζει για να ζήσεις μόνος σου και να παίξεις σε αυτή την πίεση. Γιατί από τη μια μέρα που ζεις στο σπίτι σου και όλα είναι κανονισμένα, ξαφνικά αυτό αλλάζει. Και δεν αναφέρομαι καν στην πίεση του αγωνιστικού κομματιού. Λέω για το θέμα γλώσσας, άλλων συμπαικτών, δύσκολης προσαρμογής. Προφανώς είναι κάτι που περίμενα, δεν θα πω ότι ήξερα τι ακριβώς θα ερχόταν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είπα ότι θα πάω στη Γερμανία και θα είναι όλα εύκολα.  

«Όταν κυνηγάς κάτι που το θες πάρα πολύ, θα πρέπει να είσαι πρόθυμος να ταλαιπωρηθείς» 

Την επιστροφή την σκέφτεσαι; 

Γενικότερα αν έμαθα κάτι τα χρόνια που είμαι εδώ είναι να μην μιλάς πάντα για το τι θα κάνες και τι δεν θα κάνεις. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να μείνει η ομάδα κατηγορία και να τελειώσει καλά η χρονιά. Από εκεί και πέρα δεν έχω κάτσει να σκεφτώ το ενδεχόμενο να γυρίσω, γιατί πολύ απλά δεν επικεντρώνομαι στο τι θα γίνει σε 3 μήνες, αλλά το τι θα κάνει η ομάδα. Όταν τελειώσει η χρονιά, θα κάτσουμε με τον μάνατζερ μου να σκεφτούμε. Αλλά τώρα δεν υπάρχει κάτι στο κεφάλι μου.  

Προτάσεις για επιστροφή υπήρξαν ή για να πας σε άλλη ομάδα εκεί; 

Τώρα δεν μπορώ να πω τι έγινε, τι δεν έγινε, ποιος είπε τι. Γενικά, στη Γερμανία σε βλέπουν, γιατί υπάρχουν και πάρα πολλές ομάδες. 

Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα νέο παιδί που θέλει να μείνει στο εξωτερικό; 

Πρώτα απ’ όλα θα τον συμβούλευα να κάνει ότι θέλει αυτό. Ναι σίγουρα μπορώ να του πω και εγώ δύο πράγματα γιατί το έχω κάνει, αλλά είμαι πάρα πολύ της άποψης ότι όλοι πρέπει να κυνηγούν αυτό που θέλουν. Αν αυτό πιστεύει ότι θέλει και είναι πρόθυμος να θυσιάσει και να ταλαιπωρηθεί λίγο για αυτό, τότε ναι. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς όταν κυνηγάς κάτι που το θες πάρα πολύ, θα πρέπει να είσαι πρόθυμος να ταλαιπωρηθείς. Αυτό είναι που το κάνει και καλύτερο όταν το καταφέρεις. 

Οι δικιές σου «ταλαιπωρίες». 

Για μένα είναι ότι δεν έχω την οικογένειά μου. Προφανώς και υπάρχουν οι διακοπές και κάποιες στιγμές που τους βλέπεις, αλλά τα ¾ του χρόνου είστε μακριά. Εκτός και αν σε επισκεφθούν, αλλά και πάλι εσύ έχεις το πρόγραμμά σου, τις προπονήσεις, τους αγώνες. Είναι αυτές οι στιγμές που χάνεις με την οικογένειά σου, προφανώς για έναν σκοπό που στα μάτια σου είναι πάρα πολύ σημαντικός, αλλά δεν αναιρεί ότι το γεγονός ότι δεν τους βλέπεις. 

Υπήρξαν στιγμές που είπες ότι: «τα παρατάω και γυρίζω Ελλάδα»; 

Όχι, όλως περιέργως όχι. Θα υπάρξουν δύσκολες στιγμές σε οτιδήποτε κάνεις και αν πραγματικά είσαι επίμονος και έχεις ένα στόχο, θα είσαι πρόθυμος να περιμένεις λιγάκι. Οπότε, ποτέ δεν σκέφτηκα να γυρίσω πίσω επειδή τα πράγματα ήταν δύσκολα. 

«Θα ήθελα να εξελίσσομαι συνέχεια και μια διάκριση με την Εθνική» 

Ποια είναι η πιο όμορφη αθλητική στιγμή σου; 

Δεν ξέρω αν είναι μία. Θα έλεγα σίγουρα όταν είχαμε έρθει 2οι στην Μεσογειάδα στα ηλικιακά το 2012, γιατί ήταν πολύ μεγάλη τιμή να φέρνεις ένα μετάλλιο. Το πρώτο Πανελλήνιο με τα ηλικιακά μου έχει μείνει γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Πιο προσωπικά θα έλεγα, όταν κατάφεραν να είναι και οι δύο μου γονείς στο γήπεδο για να με δουν σε ένα παιχνίδι και πραγματικά ήταν πολύ σπουδαίο για εμένα.  

Σκέφτεσαι κάτι συγκεκριμένα πριν τα παιχνίδια; 

Όχι ιδιαίτερα, πιο πολύ να παραμείνω συγκεντρωμένος και να ακολουθήσω το πλάνο της ομάδας μου. Άμα κάτσω και σκεφτώ πάρα πολύ δεν μου βγαίνει καλά στον αγώνα. Ευτυχώς έχω ικανότατους συμπαίκτες που αν δεν κάνω κάτι καλά θα με βοηθήσουν, θα μου το πουν, θα μου το εξηγήσουν. 

Μετά από 15 χρόνια με τι θα είσαι ευχαριστημένος να έχεις πετύχει; 

Το πρώτο πράγμα που είχα πει όταν έπαιξα τα πρώτα 3-4 χρόνια χάντμπολ ήταν να αγωνιστώ στην Εθνική. Αυτό στα δικά μου μάτια είναι η μεγαλύτερη τιμή, δεν υπάρχει μεγαλύτερη για έναν αθλητή να καλείται να αγωνιστεί για τη χώρα του. Τώρα προσωπικά δεν είμαι πολύ καλός στο να βάζω μακροπρόθεσμους στόχους και να επικεντρώνομαι στο τι θέλω να είμαι σε 5-10 χρόνια. Αν με ανάγκαζες να βάλω, θα έλεγα να μπορέσω να εξελίσσομαι συνέχεια και να γίνομαι καλύτερος παίκτης. Προφανώς μια διάκριση με τη χώρα είναι κάτι που θέλει κάθε αθλητής.  

Δεν θέλω να μιλάω πολύ για το μέλλον, επικεντρώνομαι πάρα πολύ στο παρόν. Είμαι της άποψης πως είναι πολύ καλό να κοιτάς 2-3 βήματα μπροστά και αν μπορείς να το κάνεις, καν΄ το. Εγώ όμως δεν είμαι πολύ καλός στο να κοιτάζω στο μέλλον, είμαι πιο πολύ του τώρα και να δω τι μπορώ να κάνω καλύτερα αυτή τη στιγμή που μιλάμε.  

Με τι ασχολείσαι τον ελεύθερο σου χρόνο; 

Χόμπι δεν έχω πάρα πολλά. Τον ελεύθερο μου χρόνο πιο πολύ ξεκουράζομαι. Μου αρέσει να πηγαίνω με τους συμπαίκτες μου για έναν καφέ και για βόλτες σε μια διπλανή πόλη. Πραγματικά είναι πολύ ήρεμα εκτός αγωνιστικού χώρου. Προσπαθώ να ξεκουράζομαι, λόγω παιχνιδιών και ταξιδιών. 

Άλλα αθλήματα παρακολουθείς; 

Βλέπω μπάσκετ. Μου αρέσει, είναι το επόμενο αγαπημένο μου άθλημα μετά το χάντμπολ. Βλέπω NBA πιο πολύ από Euroleague. Πολύ μεγάλο ρόλο έπαιξε και το 2005 και 2006 με Διαμαντίδη και Παπαλουκά και από τότε θυμάμαι τους έβλεπα στην τηλεόραση και μου είχε κολλήσει το μπάσκετ. Όχι ότι η επιτυχία του 2004 βέβαια ήταν κάτι μικρό. Επίσης, παρακολουθώ λίγο και την πορεία των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη, αλλά πιο πολύ βλέπω χάντμπολ. 

Τι άνθρωπος είναι ο Θέμης Ηλιόπουλος; 

Ως άνθρωπος ήρεμος πολύ, που θέλει να βοηθήσει την ομάδα του να πετύχει τους στόχους της. 

 «Θα ανασυνταχτούμε και θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα- Πιστεύουμε πάρα πολύ στους εαυτούς μας» 

Και εσείς και ο κόσμος πιστεύατε ότι θα κερδίζατε το Ισραήλ και θα παίρνατε την πρόκριση. Τι συνέβη; 

Είχαμε ένα κακό 10λεπτο στο δεύτερο ημίχρονο που μας στοίχισε. Πραγματικά δεν μπορώ να πω τι έφταιγε, αλλά όταν έχεις ένα κακό 10λεπτο, μία ομάδα σαν το Ισραήλ δεν θα στο συγχωρέσει και γενικά σε αυτό το επίπεδο Εθνικών ομάδων δεν θα μας συγχωρούνται κακά διαστήματα. Από εκεί και πέρα, προφανώς και το πιστεύαμε, δυστυχώς δεν συνέβη, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε. Θα δούμε προφανώς τι έγινε λάθος, αλλά δεν μπορούμε να κοιτάμε πίσω, πρέπει να ανασυνταχτούμε και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα. 

Νιώσατε ότι αδειάσατε; 

Ήμασταν και πολλές μέρες όλοι μαζί, συνεχόμενες προπονήσεις, αγώνες, ταξίδια. Ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή. Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς πώς νιώθεις, αλλά σίγουρα ήταν πολύ άσχημο. Κανείς δεν θέλει να χάνει και να μην περνάει στην επόμενη φάση, αλλά συνέβη. 

Στόχος σας όμως εξαρχής ήταν το επόμενο Euro. 

Ναι εννοείται, συνεχίζουμε. Δεν σταματάμε επειδή αποκλειστήκαμε, ούτε κρεμάμε κεφάλια. Πιστεύουμε πάρα πολύ στους εαυτούς μας, απλά πρέπει να γίνει αυτό, να βγει.  

Πεισμώσατε; 

Πιστεύω ναι. Νιώθαμε ότι μπορούσαμε να το κάνουμε και ότι δεν έγινε. Ήταν πολύ άσχημο ως συναίσθημα. 

Ειπώθηκε κάτι ενθαρρυντικό που σου έμεινε μετά το παιχνίδι; 

Δεν μου έμεινε κάτι συγκεκριμένο. Πραγματικά, δεν έχω κάτι στο κεφάλι μου, εγώ ήμουν πάρα πολύ στεναχωρημένος που δεν καταφέραμε να κερδίσουμε. 

Τι σημαίνει για σένα μια πρόκριση στην τελική φάση; 

Μια πρόκριση δεν μπορώ να την περιγράψω, θα είναι μια απίστευτη στιγμή. Όπως σου είπα δεν είμαι καλός στα μακροπρόθεσμα και πάλι αυτό σκέφτομαι. Είναι κάτι που και η χώρα χρειάζεται, το άθλημά μας χρειάζεται και πιστεύουμε ότι μπορούμε να το καταφέρουμε.