Connect with us

Interviews

Νούγκοβιτς: «Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα μετά από θυσίες-Η Ελλάδα ο πιο σημαντικός σταθμός για την καριέρα μου»

Συνέντευξη του Χριστόφορου Νούγκοβιτς στο e-handball.gr.

Κύπρος, Ελλάδα, Γαλλία, Σλοβακία, Ελβετία, Ρωσία. Έχοντας αγωνιστεί σε αυτά τα πρωταθλήματα κατακτώντας παράλληλα και τίτλους ο Χριστόφορος Νούγκοβιτς είναι έτοιμος για γράψει νέα σελίδα στην καριέρα του από το πρωτάθλημα που είχε θέσει ως στόχο να αγωνιστεί εδώ και εννέα χρόνια, το γερμανικό. Ο 30χρονος τερματοφύλακας μιλά στο e-handball.gr για το νέο αυτό βήμα, αναφέρεται στη χώρα που έδρασε καταλυτικά στην εξέλιξη της καριέρας του, ενώ θυμάται και τον ευρωπαϊκό τίτλο που κατέκτησε με τον Διομήδη.

Αναλυτικά η συνέντευξή του στο e-handball.gr και τη Φωτεινή Κρεμαστιώτη

«Καταρχάς, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στο e-handball.gr για τη συνέντευξη, το ενδιαφέρον και την αναγνώριση που μου δείχνετε»

Η μεταγραφή σου στη Γερμανία ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Πώς τα κατάφερες και τι συναισθήματα έχεις για αυτό;  

«Ήταν ένα όνειρο που το κυνηγούσα εδώ και εννέα χρόνια, από το καλοκαίρι του 2011 που έφυγα από την Κύπρο και τελικά το κατάφερα έχοντας αγωνιστεί σε έξι χώρες μετά από θυσίες, κόπους και μόχθους. Έτσι, μετά την Σπαρτάκ Μόσχας που είναι δευτεραθλήτρια Ρωσίας και που συμμετείχαμε στη Seha League αναχωρώ από τη Ρωσία για τη νέα μου ομάδα, την Hsb Grob Bieberau-Modau. Τα συναισθήματα είναι απερίγραπτα, όπως καταλαβαίνεις. Επίσης θα είναι αξέχαστα, γιατί για να πετύχεις ένα στόχο, ανεβαίνεις έναν Γολγοθά, που έχει πολλά εμπόδια. Οπότε, μετά την πραγματοποίηση ενός ονείρου νιώθεις την ικανοποίηση και την ευχαρίστηση, που σου δίνουν ώθηση για να συνεχίσεις για το επόμενο.  

Ακόμα, είναι αφιερωμένο στη μητέρα μου, Μαρία Νούγκοβιτς, γιατί το 2011 που έφευγα από την Κύπρο για το Άργος γύρισα πίσω μου και την είδα να στέκεται στην πόρτα και να κλαίει. Αυτή την εικόνα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Αυτή ήταν η εικόνα που είχα συνέχεια στο μυαλό όλα αυτά τα χρόνια που με πείσμωνε και μου έδινε δύναμη».  

Έχεις αγωνιστεί σε πολλές χώρες του εξωτερικού. Ποια από αυτές τις χώρες ήταν ξεχωριστή; Αλλά και τι έμαθες συνολικά;  

«Από όλες τις χώρες που έχω αγωνιστεί η πιο αξέχαστη, η πιο όμορφη και η πιο σημαντική για την καριέρα μου και τη ζωή μου είναι η Ελλάδα και η ομάδα του Διομήδη Άργους. Με αυτή την ομάδα έχω κατακτήσει Ευρωπαϊκό, δύο πρωταθλήματα Ελλάδος, δύο φορές φιναλίστ, μία φορά φιναλίστ Κυπέλλου και δύο φορές καλύτερος τερματοφύλακας της σεζόν. Επίσης είναι ξεχωριστή και λόγω του επιπέδου ζωής γιατί σαν την Ελλάδα πουθενά. Η Ελλάδα είναι πατρίδα μου, την αγαπώ, Έλληνας είμαι και εγώ και δεν το συζητώ, σαν την Ελλάδα και την Κύπρο πουθενά.  

Η κάθε χώρα είχε τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά της. Σίγουρα κάτι κερδίζω, δεν χάνω κάτι. Δεν έχασα ποτέ κάτι, μόνο κέρδισα γιατί είναι μια εμπειρία η οποία θα μείνει. Τα ταξίδια και η οικογένεια είναι αυτά που μένουν. Οπότε δεν έχω μετανιώσει για τίποτα, μόνο κέρδισα.  

Αυτό που έμαθα κυρίως στα εννέα χρόνια στο εξωτερικό είναι το θέμα της επιβίωσης, δηλαδή να είσαι μακριά από τους δικούς σου και ό,τι χρειαστείς για τη ζωή σου να πρέπει να το παλέψεις και να το κερδίσεις μόνος σου. Αυτό το αίσθημα σε κάνει πιο δυνατό, μέρα με τη μέρα».  

Τέλη Μαΐου του 2012 κατακτήσατε το Challenge Cup με τον Διομήδη. Ποιο είναι αυτό που θυμάσαι πιο έντονα;  

«Ήταν η τελευταία μου απόκρουση που καθόρισε τον τίτλο και τη νίκη στο 59:57 χαρίζοντας το Ευρωπαϊκό στην ομάδα του Διομήδη για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού χάντμπολ και για πρώτη φορά στην ιστορία ενός Κύπριου χαντμπολίστα. Μετά από αυτό είμαι περήφανος και σίγουρα είναι μια ανάμνηση παντοτινή που θα την μεταφέρω ακόμα και στα εγγόνια μου». 

Τέλος, πώς βίωσες την καραντίνα; Με τι ασχολήθηκες; Έχεις να στείλεις κάποιο μήνυμα;  

«Είμαι στην Κύπρο από τις 20 Μαρτίου και όταν έφτασα στο αεροδρόμιο της Λάρνακας πήγαμε σε ξενοδοχεία με εντολής της κυβέρνησης. Και έτσι έμεινα δύο βδομάδες σε ξενοδοχείο της Λεμεσού. Ήμουν σε απομόνωση και κλεισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο. Απλά έβγαινα μόνο για να γυμναστώ στο διάδρομο και να πάρω το φαγητό που μας άφηναν έξω από την πόρτα. Δεν με πήρε όμως καθόλου από κάτω. 

Στις 3 Απριλίου, έφτασα στη Λευκωσία, στο σπίτι μου και από τότε προπονούμαι μόνος μου, τρέχω και κάνω ασκήσεις ενδυνάμωσης κυρίως για να μπορώ να είμαι σε φόρμα και έτοιμος για το ξεκίνημα της νέας σεζόν.  

Τέλος, εύχομαι αυτός ο ιός να φύγει γρήγορα και απλά το μήνυμα που στέλνω είναι όλοι να προσπαθούν να ενισχύουν το ανοσοποιητικό τους σύστημα με υγιεινή διατροφή, άσκηση και σωστό τρόπο ζωής. Όλα είναι μέσα στο μυαλό. Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε, κατ΄ εμέ είναι ένα ψέμα, μια απάτη που δημιουργήθηκε για να τρομοκρατήσει τον κόσμο. Τα ΜΜΕ το παρατραβάνε χωρίς λόγο, ή μάλλον καλύτερα, έχουν κάποιο λόγο. Εμείς πρέπει να σταθούμε δυνατοί, μπροστά σε αυτή την απειλή».  

 

 

More in Interviews