Τέτοιες ημέρες πέρυσι, η ομάδα του Νηρέα προβιβαζόταν από τη Β’ Εθνική κατηγορία στην Α2 και μια παρέα παικτών- μεγάλων παιδιών, κατάφερνε να συνδυάσει την αγάπη τους για το άθλημα, με μια επιτυχία.
Από τον Σύλλογο Αποφοίτων Εκπαιδευτηρίων Δούκα ξεπήδησε προ διετίας ο ΑΟ Νηρεύς, που εντυπωσίασε στο τρέχον πρωτάθλημα της Α2.
Tα «Δουκάκια», λόγω της κοινής τους πορείας στα Εκπαιδευτήρια και στην ομάδα χάντμπολ του Δούκα, ολοκλήρωσαν τον μαραθώνιο της κανονικής περιόδου με μια μόλις ήττα, από τα Βριλήσσια, κι αυτή στην 22η και τελευταία αγωνιστική, τερμάτισαν στην 1η θέση, παίρνοντας το απόλυτο πλεονέκτημα για τα πλέι οφ ανόδου.
Όμως τα προβλήματα από τραυματισμούς και τιμωρίες, «λύγισαν» την ομάδα, 10 παίκτες δεν αγωνίστηκαν το Σάββατο στον αγώνα με τον Ποσειδώνα, χθες (Δευτέρα, 30/4) ήρθε η δήλωση παραίτησης για τον αγώνα στο Λουτράκι, στην ολοκλήρωση μιας υπέροχης προσπάθειας.
Η συζήτηση μπορεί να αποδειχθεί ατέρμονη, για το μοντέλο του Νηρέα και αν θεωρητικά τέτοιες ομάδες… χωράνε στη Handball Premier.
Στο e-handball.gr σημειώναμε για το «μετέωρο βήμα του Νηρέα» παραμονή του πρώτου αγώνα πλέι οφ με τον Ποσειδώνα.
Τελικά, το βήμα –και τα σχέδια- μόνο μετέωρα δεν είναι. Τουναντίον, δείχνουν πιο σταθερά και στέρεα από ποτέ.
«Στον Νηρέα υπάρχει συνέχεια» είναι το μήνυμα που στέλνει ο Μάρκος Στρούζας, μέσα από το e-handball.gr.
Πρόκειται για έναν από την αρχική παρέα των «7», που έστησαν την ομάδα και είναι παίκτες, χρηματοδότες, διοικούσα επιτροπή, δηλαδή, τα πάντα.
«Ήδη συζητήσαμε μεταξύ μας κι αποφασίσαμε να προχωρήσουμε ακόμα πιο δυνατά, στον Νηρέα υπάρχει συνέχεια.
Στην πορεία του φετινού πρωταθλήματος, η άνοδος πέρασε σαν ένα σενάριο από το μυαλό μας, όμως η πραγματικότητα ήταν διαφορετική, θα έπρεπε να υπάρξει μια αλλαγή σκυτάλης, πρώτα σε διοικητικό επίπεδο, η ομάδα δεν ήταν έτοιμη να ανέβει.
Θέλουμε να ενισχυθούμε με αθλητές που σταματάνε από τη μεγάλη κατηγορία και το βασικότερο θα μπορέσουν να ενσωματωθούν στην παρέα μας, κυρίως σε θέματα λειτουργίας.
Υπάρχουν κάποιοι άγραφοι κανόνες που οδηγούν την ομάδα, ο Νηρέας θα έχει συνέχεια και μακάρι το δικό μας παράδειγμα να να το ακολουθήσουν κι άλλοι παλαίμαχοι, ειδικά στη βόρεια Ελλάδα, έτσι ώστε τα παιδιά μας να έχουν πρότυπα» μας λέει ο Μάρκος Στρούζας.
«Ομάδα χωρίς Γκούφα, δεν γίνεται…»
Παράλληλα, ο Μάρκος Στρούζας εξηγεί την ανάγκη ύπαρξης του Μανώλης Γκούφας στην τεχνική ηγεσία.
«Ομάδα χωρίς τον κύριο Γκούφα δεν υπάρχει. Ο Λάκης για εμάς, Μανώλης για εσάς, είναι βασικότατος παράγοντας ύπαρξής της, είναι ο δάσκαλός μας, ο τεχνικός μας από τα χρόνια στον Δούκα και το έργο του στον Νηρέα μόνο εύκολο δεν είναι αυτά τα δύο χρόνια που είναι στον πάγκο της ομάδας.
Έπρεπε να διαχειριστεί και να ισορροπήσει από τη μία, με τις δικές μας παραξενιές των παλαιών παικτών και από την άλλη με την επιθυμία των νεότερων παικτών να αγωνίζονται, καθώς έχουν μεγαλύτερη φυσική δύναμη».
«Κάθε παιχνίδι και μια μαγική διαδικασία»
Η επιχείρηση δημιουργίας μιας νέας ομάδας, μετά την αποχώρηση από τον ΑΣΕΔ άρχισε το 2011, η περιήγηση περιελάμβανε την άνοδο της Αναγέννησης Βύρωνα στην Α1, το πέρασμα από τον Ιωνικό ΝΦ, την προσωρινή απόσυρση και τη μεγάλη επιστροφή, με τη γέννηση του Νηρέα. Παράλληλα με τις οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, ήρθε και η πορεία πρωταθλητισμού στην Α2.
«Κάθε παιχνίδι ήταν σαν τη συνεύρεση μιας παρέας, παίζαμε ελεύθερα, δεν είχαμε στο μυαλό μας ότι πρέπει να κερδίσουμε, αλλά αυτό που είχαμε μάθει, να μην χάνουμε. Κάθε παιχνίδι ήταν μια μαγική διαδικασία» επισημαίνει ο Μάρκος Στρούζας, με αφορμή τη φετινή πορεία της ομάδας και συμπληρώνει «σε καμία περίπτωση δεν είχαμε στόχο να εκθέσουμε, με το δικό μας εγχείρημα, και την πορεία μας ομάδες, αθλητές ή διοικήσεις της κατηγορίας.
Κατά τη διάρκεια των αγώνων είδα ότι υπάρχουν παιδιά, που θα μπορούσαν να παίξουν σε υψηλότερο επίπεδο.
Δυστυχώς, συνολικά στον ερασιτεχνικό αθλητισμό και στο χάντμπολ, για το οποίο μιλάμε, υπάρχει μια τεράστια κρίση, πρωτίστως κρίση αξιών.
Η νεολαία έχει μάθει ότι υπάρχει μόνο ο εύκολος δρόμος και δεν προσπαθεί, δεν έχει μάθει ότι τα πράγματα είτε μέσα στον αθλητισμό, είτε έξω από αυτόν, χρειάζονται συνεχή πάλη, είναι κάτι που το διαπιστώνουμε στην καθημερινότητά μας. Η δική μου γενιά, ίσως είναι η τελευταία που έμαθε ότι θα έπρεπε να παλέψει για να φθάσει στους στόχους της».